บทที่ 19 十九

"เสื้อพี่ชุนเปื้อนหมดเลย เอาอย่างนี้ไหมครับ เดี๋ยวผมให้เสื้อกับกางเกงเปลี่ยนถ้าขี่รถมอเตอร์ไซค์กลับไปทั้งแบบนี้เดี๋ยวผิวพี่จะเป็นผื่นคันได้"

"ขออาบน้ำได้ไหม...หมายถึงที่เรือนไม้นาย" เพราะไม่ใช่แค่เสื้อผ้าที่เปื้อนแต่เนื้อตัว ตามแขน ลำตัวก็เต็มไปด้วยปุ๋ยที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าของเสื้อนักศึกษาเช่นกันและชุนก็รู้สึกเหม็นจนติดจมูกเพราะปุ๋ยคอกที่เขาใส่ดอกกุ้ยฮวา

"ได้สิครับ ตามผมมาเลย" ซีฮันรู้สึกผ่อนคลายและรู้สึกยินดีถ้าเขาจะได้พี่ชายมาหนึ่งคน ชุนที่ไม่เคยมีรอยยิ้มกว้างแบบนี้ให้ใครมาก่อน และชุนก็รู้สึกดีมากๆ เมื่อยามที่เขาได้พูดคุยกับซีฮันนานกว่าที่เคย ไม่เหมือนในตอนแรก อาจจะเพราะการที่ทั้งสองคนได้ทำกิจกรรมร่วมกันทำให้ซีฮันยอมรับการเข้าหาของชุนที่ดูไม่ได้มีอะไรแอบแฝง

"เรือนไม้นายน่าอยู่ดีเนอะ" พอซีฮันเปิดประตูให้เหยียนชุนเข้าข้างใน เขาก็เริ่มเดินสำรวจราวกับเดินดูพิพิธภัณฑ์ยังไงอย่างงั้น

ซีฮันเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วมองไปที่ชุนที่กำลังเดินสำรวจเรือนไม้ของตนเองอยู่และเป็นจังหวะที่ชุนเองก็หันมาสบตากับซีฮัน ทั้งสองคนต่างตกอยู่ในความเงียบเมื่ออีกคนยืนนิ่งแล้วกำลังมองใบหน้าหล่อและมองลึกเข้าไปนัยน์ตาสีอ่อนที่ดูเหมือนจะเข้มขึ้น จนเป็นซีฮันที่แกล้งกระแอ่มขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบในครั้งนี้

"ห้องตรงหน้าเป็นห้องนอนของผม เดินเลยเตียงไปหน่อยจะเป็นห้องน้ำครับ ใช้ทุกอย่างได้เลยครับเดี๋ยวผมจะทำซุปร้อนๆ ให้" ซีฮันพูดจบก็เดินไปยังโซนครัวเล็กๆ ชุนหันมองตามแผ่นหลังเล็กจนไปหยุดอยู่ที่หน้าเตาเขาจึงหันหลังกลับเดินเข้าห้องซีฮันไปเงียบๆ น่าแปลกที่เขารู้สึกกระอักกระอ่วนราวกับว่าเขากำลังประหม่าเมื่อได้จ้องตากับซีฮัน

เมื่อซีฮันได้ยินเสียงน้ำที่กระทบกับพื้น เขารีบเดินกลับเข้าไปยังห้องนอนเพื่อหาเสื้อผ้าที่เหยียนชุนพอใส่ได้ แต่เมื่อหายังไงซีฮันก็เห็นว่าเสื้อผ้าของเขาตัวเล็กกว่าเหยียนชุนเยอะมีเพียงเสื้อนอนตัวเก่าๆ ยืดๆ ของเขาที่เหยียนชุนพอจะใส่ได้ส่วนกางเกง ซีฮันได้เตรียมกางเกงวอร์มเอาไว้ให้ ระหว่างที่ซีฮันก้มๆ เงยๆ กว่าจะหาเสื้อผ้าได้ เสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

เป็นปกติที่คนเราจะหันไปตามเสียงที่ได้ยินและซีฮันก็เช่นกัน แต่ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีซีฮันก็รีบหันกลับแล้วก้มหน้ามองพื้นด้วยในหน้าที่ร้อนผ่าวในแบบที่เขาเองก็ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะชุนมีเพียงผ้าขนหนูผืนไม่ใหญ่มากนักถูกพันรอบเอวที่ปกปิดแทบจะไม่มิด

"เอ่อ...ชุดของพี่ชุนครับ" ซีฮันพูดแล้วเหลือบมองชุนอีกครั้งแต่คราวนี้กลับใช้เวลาพิจารณาไล่มองเรือนร่างสมบูรณ์แบบ ในแบบที่ผู้ชายส่วนใหญ่ต้องการกันอยู่นาน ท่อนบนที่เปลือยเปล่ามีหยดน้ำอยู่เต็มส่วนบนของร่างกาย รูปร่างที่ดูงดงามมัดกล้ามที่มีลอนให้เห็นเด่นชัดทำให้ ซีฮันรู้สึกตกอยู่ในภวังค์กับภาพตรงหน้าอยู่นานแค่ไหนซีฮันก็ไม่อาจรู้ได้

จังหวะที่ชุนเดินเข้าไปใกล้ซีฮันทำให้ซีฮันยิ่งเห็นผิวขาวที่มีหยดน้ำตามร่างกาย มันยิ่งดูเปล่งประกายจนทำให้ตาของซีฮันพร่าขึ้นมาเล็กน้อย แก้มที่เคยขาวเนียนตอนนี้กลับรู้สึกร้อนแผ่วและตอนนี้มันคงจะดูแดงไม่มากก็น้อย ซีฮันยื่นชุดที่ตัวเองได้เตรียมเอาไว้ให้กับชุนจนสุดแขน

"ขอบใจนะ" ชุนยื่นมือไปรับไว้แล้วระบายยิ้มบางๆ ออกมาให้กับคนที่กำลังยืนหน้าแดง ตอนนี้ซีฮันช่างดูน่ารักสำหรับในสายตาของเขา

"ชุดที่พี่ชุนพอใส่ได้มีแค่ชุดนี้เท่านั้น แต่ถ้า..."

"ไม่ต้องห่วงหรือกังวลกับเรื่องเสื้อผ้าหรอก พี่ใส่ได้อยู่แล้ว" ชุนยักคิ้วให้ซีฮันแล้วยื่นมือไปยีผมสีอ่อนอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินไปใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำเมื่อเห็นว่าซีฮันยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่เดิม

เมื่อซีฮันได้สติเขาจึงรีบยกมือทั้งสองข้างแนบกับใบหน้าของตนเองแล้วตบเบาๆ เพื่อเรียกสติอีกครั้ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ อย่างแผ่วเบาแล้วเดินออกไปด้านนอกของห้องนอนเดินตรงไปที่โซนครัวแล้วอุ่นซุปอีกครั้ง

"หอมจังนายทำซุปอะไรเหรอ" ชุนเดินตรงไปที่โซนครัวที่มีเนื้อที่เล็กๆ ยืนสองคนก็เต็มจนแทบจะไม่มีที่ให้เดินสวนกัน

"ซุปข้าวฟ่างครับ ผมใส่ธัญพืชเอาไปนิดหน่อยมันจะช่วยให้พี่ชุนรู้สึกอิ่มแบบสบายท้อง" ซีฮันพูดพลางคนหม้อซุปบนเตา

"นายนี่ทำอาหารเก่งแน่ๆ ใช่ไหม" ชุนไม่พูดเปล่าเขากลับเดินเข้าใกล้ร่างบางที่มีความสูงเพียงแค่ไหล่เขาจนแทบจะชิดติดกัน

แล้วเป็นจังหวะที่ซีฮันหันหลังกลับมา ทำให้ใบหน้าของเขาสัมผัสกับไออุ่นที่มีกลิ่นของครีมอาบน้ำของตัวเองลอยออกมาจากคนที่อยู่ตรงหน้า ชุนรู้สึกถึงแววตาของตัวเองที่วูบไหว หัวใจของเขาเต้นแรงอีกครั้งใบหน้าหล่อคมก้มมองซีกแก้มที่เริ่มแดงเล็กน้อย เส้นผมที่ดูยุ่งจนแทบไม่เป็นทรง ขนตาที่เรียงยาวปลายจมูกที่เชิดรั้นจนดูเด่นรวมไปถึงเรียวปากที่แดงราวกับผลเชอร์รี่ มันกำลังดึงดูดเขารวมไปถึงช่วงเอว เพราะเสื้อที่ซีฮันสวมใส่เป็นเพียงเสื้อยืดสีขาวเก่าๆ และบางเลยทำให้ชุนได้เห็นเอวคอดที่ทำให้ทรวดทรงดูบอบบางจนน่าทะนุถนอม

ชุนอยากจะยื่นมือไปสัมผัสที่เอวคอดที่ดูเล็กเกินกว่าที่ผู้ชายจะมี ไม่เคยมีใครทำให้ชุนรู้สึกหลงใหลได้อย่างนี้มาก่อน อาจจะเป็นเพราะว่าคนคนนั้นอาจจะยังไม่ใช่สำหรับเขา ...'แต่เดี๋ยวก่อนนะชุน...คนตรงหน้าที่นายกำลังหลงใหลในรูปร่างและหน้าตาเป็นผู้ชาย' ถึงชุนจะคิดได้แบบนั้นแต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่อาจถอยหลังหรือผละตัวออกห่างจากซีฮันได้เลย...ทำไมกัน

.........

ส่งท้ายตอน19

เอาแล้วต่างคนต่างหวั่นไหวแหละ

1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ